Colorado Springs-Denver

Shop till Michel drops

Garden of the gods

We hebben weer heerlijk geslapen in het Hyatt, heerlijke bedden, we lazen op internet dat de stand van het Baseball 8-7 was gebleven, dus een nipte overwinning voor de Sky Sox. Michel was weer vroeg op en achter de computer. Hij ging op zoek naar een hotel voor de laatste dagen. Nu is mijn regel altijd dat bij Hotwire minimaal 80% de accomodatie goed moet vinden anders kan je het beter niet doen. Ik zei tegen Michel wacht nog even met boeken maar hij had al geboekt, een 3 * hotel met 70% aanbeveling??, het werd het Ramada Inn.



We zagen op tv dat in een buitenwijk van Denver(Aurora) een 24 jarige man is gaan schieten in een bioscoop, 12 doden en veel gewonden, wat bezielt zo iemand?!?
Na het heerlijke ontbijt bij Hyatt, gingen we weer op pad naar Garden of the gods, een park dat geschonken is aan de stad Colorado Springs met de belofte dat het altijd gratis zou zijn voor publiek. Het is een mooi park met mooi aangelegde paden, rode rotsen tussen het groen, alleen het was zo druk! je had er een balncerende rots waar je op kon klimmen, mensen stonden in de rij om er een foto te maken met familie op de rots, ook weer veel Japanners!  Het was moeilijk een foto te maken zonder mensen erop.
Hierna gingen we naar de Airforce academy 20 km. verder. Wat een grote basis is dit in een prachtige berggebied. Er was een visitorscenter met informatie, je kon een gratis tour doen met uitleg. Dit alles ook om jonge mensen te rekruteren. Het visitorscenter was een soort museum met een shop waar je van alles, met name kleding, van de Airforce kon kopen, er was ook een kantine met een Subway waar we later een broodje hebben gegeten. Vanaf  het visitorscenter was een pad, even dalen en stijgen(onze kuiten moeten nog steeds werken)naar de kadetten kapel, dit is een prachtig bouwwerk, van binnen ook heel erg  mooi. Het mooiste gedeelte was boven, beneden was nog een katholiek gedeelte, dit was een stuk kleiner, er was ook nog ergens een deel voor Moslims die hebben we niet gezien. Je zag ook het opleidingsterrein en een heel groot sport arena voor alle sporten, er was zelfs een baseball stadion. Je zag ook vliegtuigen o.a. een oude B 52 bommenwerper. Leuk om dit even gezien te hebben, een basis groter dan de gemeente Loenen, volgens de mannen meer de grote van de provincie Utrecht, ik denk dat ze gelijk hebben.

Weer 25 km. verder was het Castle rock outlet center, daar moesten we natuurlijk langs, we hebben deze reis weinig shoppingscenter gezien. Eerst Adidas, Aeropostales, American Eagle, toen kreeg Michel er genoeg van. Zo lang hij het volhoudt in de Wallmart  zo snel hij het hier voor gezien houdt. We hebben wat leuke spullen voor Natasja gekocht, Fabian zegt al, we hebben weer het meest voor Natasja terwijl ze er niet eens bij is!

B-52 bommenwerper bij de Airforce academy

Naar het hotel was nog 25 km, waar zouden we terecht komen? In the middle of nowhere dus! We zitten op een vliegveld, Centennial airport(naar mijn idee geen Techcenter wat Hotwire aangaf)er zijn hier alleen containerbedrijven. De kamer is aan de kleine kant voor Amerikaanse begrippen en zeker vergeleken bij het Hyatt gisteren,  maar volgens de reviews is er een goed ontbijt, we zullen het zien. 5 km verderop is een Outback waar we hebben gegeten, en op 3 km, jaja...., een Wallmart!

Great sand dunes-Colorado Springs

Baseball

We hebben heerlijk geslapen in de lodge na ons spannende avontuur gister. De man van de receptie vertelde ons dat de beren hier wel 6 feet(1.85m) zijn, wij vonden hem al groot. Vanochtend de gordijnen open en weer een mooi zicht op de Sand dunes, de drinkbakjes zaten weer vol met hummingbirds(kolibri). We hebben lekker buiten gegeten. Ik heb hier geboekt via het reisverslag van Michelly, en het is ons prima bevallen. We zijn eerst nog even langs het visitorscenter gereden voor wat informatie, deze plek is voor herhaling vatbaar. We kwamen langs de Zapata falls, en zijn er naar toe gereden, eerst 6 km. over een behoorlijke hobbeldeboobel weg, daarna nog een km. omhoog lopen. Michel had gister een beren bel voor mij gekocht, we moesten er toen om lachen, maar na gister toch maar aan mijn broek gehangen, ik leek wel zo’n Oostenrijkse koe met bel, maar geen beren tegen gekomen. De watervallen waren okay, we zijn inmiddels verwend.

Uitzicht vanaf de lodge

We moesten nog 2,5 uur rijden naar Colorado Springs, hier hebben we via Hotwire een Hyatt place geboekt. We zijn eerst gaan inchecken en toen gelijk naar het Basebal stadion gereden om tickets te kopen voor de Minor league(soort eerste divisie) wedstrijd van de Sky sox tegen Salt Lake city bees. Daarna weer terug naar het hotel, Fabian en ik even gezwommen, gegeten bij Applebees tegenover het hotel. Daarna op pad naar het stadion. We kregen bij binnenkomst een handdoekje met de naam van de Sky sox erop. Voor het begin van de wedstrijd werd het volkslied gespeeld, iedereen staan, hand op de borst. Er was ook een zone in het stadion voor mensen met een hond, het was daar best vol, mensen zaten met de hond op een grasveldje. Verder veel gezinnen met zelfs baby’s. Het was een echte familie bijeenkomst, er werd veel en vet gegeten, mensen naast ons zagen we steeds weer met iets anders komen wat ze daar konden kopen. De Sky sox stonden na 5 innings met 6-0 voor, daarna scoorde Salt Lake in twee slagbeurten 7 punten, Sky sox nog 2. Alle ballen die in het stadion werd geslagen mochten de mensen houden, er werd tussendoor steeds muziek gespeeld en er werden spelletjes gedaan met mensen uit het publiek. Bij de 8e inning zijn we weg gegaan, het was al over 10 uur, en we hadden het wel gezien. Fabian vond het leuk om gezien te hebben, helaas geen Major League, de Denver Rockies spelen uit als wij er zijn, maar dit was ook leuk.

Morgen gaan we naar onze laatste stop Denver, nog wat bekijken, shoppen, lijstje van Natasja, nog wat shirtjes voor Fabian en dan bijna weer naar huis, ook weer lekker, wat gaat het snel!
Foto's van gister via deze link:
http://kuipertjeusa.wordpress.com/2012/07/19/santa-fe-great-sand-dunes/

Santa Fe-Great Sand dunes

Yes, Yes, Yes!!!

Vanochtend hebben we vroeg de wekker gezet, de mannen wilden sporten bij de fitness om half 7!! Michel was al snel terug, hij wilde fietsen maar er was geen fiets, wel twee loopbanden, Fabian heeft hard gelopen op de band.

Plan was om 8 uur te vertrekken, kwart voor acht zaten we in de auto! Eerst een breakfast sub gehaald bij de Subway en een broodje voor vanmiddag. Op naar Kasha Katuwe tentrocks, Yes!, na drie jaar(1e jaar roadconstruction, 2e jaar wildfires) is hij eindelijk open als wij er zijn, drie maal is scheepsrecht! En wat een prachtig weer hebben we, mooie blauwe lucht, zon, super! Toen we begonnen aan de wandeling(half 10) was het al 28 graden. We deden eerst de Canyon trail, we liepen 10 minuten door mul zand met steentjes, de zon brandde op onze schouders, daarna kwamen we in een slotcanyon, erg mooi en lekker koel. Daarna moesten we een flink stuk omhoog klimmen. Fabian liep vooruit, die vond het veel te langzaam gaan met die oudjes. Ik rende er met mijn korte beentjes als het ware achter aan, snel foto's nemend en genieten van de mooi gevormde rotsen. Naar boven was wel even pufffen, maar wat was het prachtig die rotsen met die verschillende kleuren lagen. Eenmaal boven is Fabian in de schaduw onder een rots gaan zitten, Michel en ik zijn nog een stukje doorgelopen, je zag hiervandaan de parkeerplaats in de verte, je had een mooi uitzicht over de tentrocks, wij vonden het echter mooier als je wat lager was en er tussen liep. We liepen weer naar beneden, naar boven loop je te puffen, vooral ik, naar beneden gaat het met je lucht een stuk beter maar is het weer moeilijker klimmen, maar al met al goed te doen. We gingen weer door de slotcanyon en waren blij dat we vroeg waren vertrokken, het werd nu een stuk drukker. We zijn afgeslagen naar de Cave loop, hier loop je naar een kleine grot in de rotswand, ook een leuk wandelingetje. Kwart over 11 waren we weer terug bij de parkeerplaats, ik had wel het gevoel dat ik er een beetje rennend doorheen was gegaan, Fabian vond het alsnog langzaam. We zijn op de picnickplaats nog wat gaan drinken, wat hebben ze dit allemaal netjes aangelegd. We hebben nog een foto gemaakt bij het bord van het park, drie maal is scheepsrecht dus dan moet het bord er wel op!

"Dit kleine park (oppervlakte 16,6 km²) in New Mexico dankt z’n beschermde status aan de aanwezigheid van de unieke kegelvormige rotsformaties, de Tent Rocks. De rotsen zijn ontstaan doordat hier, 6 tot 7 miljoen jaar geleden, als gevolg van een aantal vulkanische erupties dikke lagen as en puimsteen terecht zijn gekomen. Er zijn twee belangrijke rotslagen: de oudste laag bestaat uit wit-oranje Peralta Tuff gesteente, de grijs getinte laag hoort tot de Cochiti Formation. De meeste rotsen in het park zien er ongeveer hetzelfde uit, kegelvormig dus, maar de grootte verschilt wel enorm. Sommige Tent Rocks zijn maar een paar meter hoog, maar er zijn er ook die bijna 30 meter groot zijn. Veel van de rotsen hebben een hardere bovenlaag, een zogenaamde caprock, waardoor ze tegen slijtage zijn beschermd. Als een rots zo’n beschermende kap verliest, gaat het erosieproces aanmerkelijk sneller. Terwijl sommige Tent Rocks dus – naar geologische maatstaven gemeten – snel slijten, worden door erosie op andere plaatsen in het park nog steeds nieuwe exemplaren gevormd."

Hier stonden we bovenop

We moesten nu nog 4 uur en 20 minuten rijden naar de Sand dunes, een lange rechte weg. Rond twee uur zijn we afgeslagen naar de brug over de Rio Grande, weer een van de grootste, hoogste of langste stalen brug van de US of A. Fabian en ik zijn over de brug gelopen, we waaiden er bijna af, we zagen overal om ons heen donkere wolken en flitsen maar bij ons was het droog. Michel was naar de picknick area gereden, daar hebben we onze Subway lunch genuttigd.
Fris en fruitig gingen we weer verder, wat een lange wegen, je kan zo ver vooruit kijken en weinig verkeer. We reden Colorful Colorado weer binnen. We zijn in Colorado begonnen, vervolgens Utah, Nevada, Arizona, Colorado, New Mexico en nu dus weer Colorado. We reden nog door een dorpje met een Dutch mill cafe, kwamen langs de oudste kerk van Colorado, niet gestopt en uiteindelijk kwamen we bij Alamosa. Hier boodschapjes gedaan bij de Wallmart, gegeten bij Chili's, hoewel we nog niet echt honger hadden.

Rond 6 uur gingen we weer op weg naar de sand dunes waar we geboekt hadden bij de Sand dunes lodge(lang tevoren). We zagen de Sand dunes al liggen maar moesten nog 50 km. rijden om er te komen. Eerst snel ingechecked, een eenvoudige maar nette kamer, er is een ijskast en magnetron, als we dat hadden geweten hadden we iets bij de pizza hut gehaald en later gegeten. Michel zei al, beren zijn hier niet er waren geen speciale vuilnisbakken met bearlockers die zijn er altijd in berengebied. Je kan buiten zitten met een super mooi uitzicht op de duinen en een nektar drinkbakje waar de kolibri's van drinken, ze vliegen af en aan.

"In het zuiden van de staat Colorado, in de afgelegen San Luis Valley, liggen de hoogste zandduinen van de Verenigde Staten. De achtergrond van dit landschap wordt gevormd door de ruige Sangre de Cristo Mountains, die behoren tot de bergketen Rocky Mountains. De duinen liggen op zo'n 2500 meter hoogte, hebben een oppervlakte van 80 km² en bereiken op sommige plaatsen een hoogte van meer dan 200 meter. Direct aangrenzend aan het Nationale Park ligt het Great Sand Dunes National Preserve, een prachtig alpine natuurgebied met o.a. zes bergpieken van ruim 4.000 meter hoog. De duinen zijn gevormd door zand dat door de Rio Grande en haar zijrivieren naar de San Luis Valley is gebracht. Duizenden jaren lang zijn de zandkorrels opgepikt door de sterke westenwind die hier vaak voorkomt; om de Sangre de Christo Mountains over te gaan gaat de windstroming aan de oostzijde van de vallei scherp omhoog, waardoor het meegevoerde zand wordt losgelaten. Het is vrij vochtig in de San Luis Valley, de zandkorrels nemen dat vocht op en worden daardoor zwaarder. Vooral het onderste deel van de duinen blijft daardoor heel constant van vorm. Het zand dat zich aan de oppervlakte van de nog steeds groeiende duinen bevindt is nog wel heel droog; de zichtbare patronen zijn dan ook – onder invloed van de vaak aanwezige wind - erg veranderlijk. "

We zijn snel naar de duinen gereden, we wilden de zonsondergang zien, het was een prachtige lucht. Maar je bent niet zomaar bij de duinen, eerst loop je zo'n kilometer door het zand, dan ga je een duin op, zwaar lopen door het diepe zand, daarna nog een en nog een, als je denkt eindelijk bij de top te zijn komen er nog een aantal heuvels. Fabian liep voorop, ik zei Michel hem maar te volgen, ik keek wel hoe ver ik kwam. Onderweg kwam ik  Vivianne van het Amerika forum  tegen met haar familie,  zij waren al op weg naar beneden en vertelde dat het erg mooi was boven. Leuk weer even wat mensen van het forum te zien. Ik zag Fabian en Michel in de verte lopen, er was nog een meisje uit Wisconsyn bij hun aangesloten, haar vader kon niet mee naar boven en zo hoefde ze niet alleen naar boven te lopen en kon ze nog een praatje maken(Amerikanen houden daar van), ze vond Fabian wel leuk, ze vroeg zelfs aan Michel een foto van hen twee te maken. Ik hield het voor gezien, we waren aan de late kant dus moesten snel naar boven, dat tempo ging boven mijn niveau met deze ijle lucht, helaas. Toen de zon onder ging werd het langzaam donkerder, ik zag ze maar niet terug komen, waar blijven ze nu. Iedereen zag je al naar beneden komen. Uiteindelijk zag ik 3 stipjes naar beneden komen, na een tijdje herkende ik Fabian's t-shirt. Toen we eindelijk herenigd waren, haha, moesten we nog een stukje lopen naar de auto door het zand. Fabian was helemaal onder de indruk van het uitzicht boven met de ondergaande zon over de duinen, hij vond het jammer dat ik niet helemaal boven was geweest, volgende keer gaan we vroeger zodat ik het ook red helemaal naar boven te klimmen. Zelfs hij vond het zwaar naar boven te lopen en kreeg kramp toen hij naar beneden liep, je hebt het zachte zand maar af en toe is het hard, als je dan rent voel je die harde stukken in je kuiten. Michel was helemaal bezweet en als laatste boven maar was het eerst beneden. We waren als laatste bij de parkeerplaats, daar zagen we nog een hertje vlak bij ons, later nog meer, er stak een klein muisje over, haha, Michel zei gelijk wel noteren in je verslag! Als het donker wordt komen de dieren tevoorschijn! Om bij de lodge te komen moesten we een kleine hobbelweg over, die hobbelde haast meer dan de dirtroads, opeens zien we iets groots overlopen, een schuddende grote kop! Yes! het was een beer en niet zo'n kleintje ook, wij juichen in de auto, helaas geen foto kunnen maken, het was te donker en zelfs met  flits gaf  de foto alleen maar donker weer, maar een beer zo dicht bij de lodge! We zijn nog naar de aardige man bij de receptie gegaan, hij vertelde dat de beren normaal pas in September naar beneden komen maar er is op het moment weinig voedsel boven, ze lopen dan langs de lodge naar beneden en halen eten uit de vuilnisbakken bij het restaurant beneden.
Wat een dag vandaag, vermoeiend maar Top!

Kolibri's bij de lodge

Michel rechtsboven, Fabian linksboven

Stipje is Fabian

Pagosa Springs-Santa Fe

On the way to Santa Fe

Fabian en Michel zijn vanochtend eerst gaan fietsen bij de fitness, de loopband deed het niet. Daarna lekker ontbeten in het hotel en om 10 uur zaten we weer in de auto, heerlijk weer, blauwe lucht en het zonnetje.Eerst hadden we nog het plan om naar het museum of Science in Los Alamos te gaan, over de geschiedenis van de atoombom, het zou ons een uur extra rijden kosten, het animo was niet groot dus hebben we dit overgeslagen en zijn rechtstreeks naar Santa Fe gereden over een weer prachtige weg, eerst a la Oostenrijk, daarna de mij zo geliefde rode rotsen. We zagen weer veel prairie hondjes en helaas ook weer een dood hert, Voor het eerst in 7 jaar is een chipmunk slachtoffer geworden van de wielen van onze auto, en is verworden tot een flatmunk. Het zijn zulke grappige beestjes, als kamikaze munkjes rennen ze steeds de weg op, blijven midden op de weg staan, ik zeg nog, run munkie run, dan doet hij het precies op het verkeerde moment en voelen wij een bump, helaas!

Lekker zwemmen

We reden vanuit de staat Colorado de staat New Mexico binnen. Onderweg nog wat gegeten en gedronken bij een mooi meer, ook daar weer prairy dogs, helaas willen ze niet poseren voor de camera. Via hotwire hebben we the Lodge at Santa Fe geboekt, daar arriveren we om 2 uur, een hotel in Mexicaanse stijl. Er is een mooi zwembad, we besluiten er een relaxte dag van te maken. Fabian en ik lekker gezwommen en in de heerlijke ligstoelen bij de pool gelegen, zon, 32 graden, wat wil je nog meer. We zijn nog even naar de Plaza van Santa Fe gegaan, kan ons niet echt bekoren, veel zogenaamde kunstenaars met overpriced, allemaal dezelfde "kunst". We hebben lekker gegeten bij Olive Garden, de heren hadden geen trek in Mexicaans, morgen een lange dag. Eerst gaan we naar Kasha katuwe tentrocks, daar lopen we een 2 a 3 uur lange trail, daarna rijden we door naar de Great Sand dunes, we willen om 8 uur vertrekken dus vroeg op, en nu op tijd naar bed!

Mesa Verde-Pagosa Springs

Lost in the forest

Toen we vanochtend wakker werden was het gelukkig droog, ik had niet goed geslapen, dacht dat ik een beer hoorde bij de deur. Fabian en ik hebben een broodje subway genomen die we gister hadden gekocht en Michel broodjes van zijn favoriete winkel de Wallmart. De auto weer volgeladen en op weg naar de Balcony tour. Gelukkig waren we op tijd want we reden nog even mis. We zitten in het park maar het is nog 25 minuten rijden om bij de tour te komen, dan heb je een idee hoe groot het park is. In 2010 zijn hier bosbranden geweest dit is nog goed te zien, hele stukken zie je met zwartgeblakerde bomen, zonde. Eerst kwamen we langs de tour naar Cliff Palce een ander klifwoning, voor mensen die hoogtevrees hebben, je hoeft hier geen steile ladders te beklimmen. Er stonden drie rangers fris en fruitig klaar waaronder een mooie blonde, dat zagen de mannen, vooral de oudere man, wel zitten. Toen we de parkeerplaats van Balcony opreden, reed er een auto heel langzaam voor ons, op het moment dat we haar wilde inhalen, ging ze naar links en botsten we bijna tegen elkaar. Met een streng wijzend vingertje wees ze naar ons een oude tang en ja hoor onze ranger/akela! Ze kwam later nog naar ons toe dat we beter op moesten letten terwijl ze zelf haar richtingaanwijzer niet aanhad. Michel zei dat wij geleerd hadden altijd richting aan te geven, maar zij vond dat wij beter uit moesten kijken, een goede binnenkomer dus. Staat er eerst zo'n leuke blonde, krijgen wij deze oude taart. Eerst vertelde ze ons de safety rules, als we last hadden van hoogtevrees konden we beter niet mee gaan, we moesten ladders klimmen en door nauwe tunnels. De tocht kon beginnen.
Rond 1880 zijn de grotwoningen ontdekt door cowboys, archeologen zijn verder op ontdekkingstocht gegaan. In Mesa Verde waren zo'n 600 klifwoningen en er leefden wel 40.000 mensen. 1400 jaar geleden kwamen de bewoners, de ancestral Puebloans, hier. Na 700 jaar verdwenen ze weer, waarom??, waarschijnlijk door klimaatverandering, maar zeker zijn ze hier niet van. Eerst liepen we een stuk naar beneden, daarna moesten we een hoge stijle ladder op klimmen, toen kwamen we in de klifwoning van Balcony house, zo genoemd omdat er een stenen muurtje de grot afschermd van de diepe canyon, zodat de kinderen daar konden spelen zonder het ravijn in te vallen. In Balcony house woonden zo'n 40 mensen. De Puebloans hadden 2 belangrijke dingen, father sky en mother earth waar ze van leefden. In de klifwoning zijn 2 grote ronde gaten, de kiva's, met een trap gingen de puebloans naar beneden, ze zaten daar rond een vuur, volwassenen en kinderen, de ouderen vertelden verhalen, de kinderen konden niet uit de kiva dus moesten wel luisteren, zodat zij later de verhalen weer door konden vertellen aan de volgende generatie "Those who tells the stories, rules the world" Het getal 6 was ook belangrijk voor de puebloans, in de kiva waren 6 pilaren, de 6 stond voor de kleuren van het koren(geel, wit, zwart etc.)wat ze verbouwden en waar ze o.a. van leefden. Je kan je haast niet voorstellen dat ze deze woningen  1400 jaar geleden konden maken met zo weinig gereedschap en techniek. We moesten nog wat trapjes op en door een smalle doorgang kruipen. Onze Akela vertelde nog veel meer, de tocht duurde ruim een uur en was leuk en interessant.

We gingen op weg naar onze volgende bestemming, Pagosa Springs, we hadden nog geen hotel geboekt. Eerst kwamen we in het plaatsje Durango, we hebben hier bij de Starbucks lekker koffie gehaald en Pumpkin bread(cake). We zijn nog door het dorpje gereden, old historic town, een heel gezellig en druk plaatsje. Daarna weer verder, door de groene bergen, weer heel anders dan de rode rotsen die we hebben gehad, beetje Oostenrijk maar dan wijdser. We kwamen Deer detection matrix borden tegen, soms knipperden ze, dan hadden ze een hert gesignaleerd. Michel zag 3 dode herten, wij geloofden het eerst niet, bij de laatste wilde hij het bewijzen en is terug gereden, ik dacht dat het een steen was maar het was toch echt een klein hertje, waarschijnlijk dood gereden. Fabian en Michel zagen nog een Coyote, zag ik weer niet, volgens de mannen kijk ik niet goed. Later zag ik wel een Yellow bellied marmot, haha dat kleine beestje zag ik wel.
We kwamen aan in Pagosa Springs, eerst bij High country lodge gekeken naar de kamer, deze viel een beetje tegen. Toen zijn we naar Pagosa Springs inn & suites gegaan, mooi grote kamer en fitness ruimte, Fabian wil hardlopen, keus gemaakt. We zijn naar het dorpje gegaan, even rondgelopen en winkeltjes gekeken. Het dorpje staat bekend om zijn hotsprings, als je er in de buurt bent ruik je de rotte eieren lucht al, er zijn allemaal baden, schijnt heilzaam te zijn, het is ook heel warm water. In het riviertje zagen we allemaal mensen op banden met de stroming meegaan, het was 27 graden dus lekker. Als we hier ooit weer komen maken we tijd om in de baden te zwemmen. We zijn in het visitors center gaan vragen voor trails, het is hier beren gebied en we wilden wel beren spotten. Een oude dame adviseerde ons een loop te rijden, daarlangs zijn ook hikes, zij heeft regelmatig beren en herten in haar achtertuin sávonds zoals zoveel mensen hier We begonnen bij de Piedra road naar Williams creek, een prachtige gravelweg door de bergen en langs meertjes, we keken goed om ons heen. Eerst zagen we wilde kalkoenen, en een hertje. Toen kwamen we langs een groot meer met campplaatsen. Aan het eind begon de trail. Het ging door dicht bosgebied, er werd aangeraden bearspray bij je te hebben, dat hadden wij niet, enkel een stok, voor een beer een lucifer houtje. Na een tijdje zag ik een vers beren spoor, een voetafdruk.Ik durfde niet meer verder(teveel National Geographic gekeken met bearattacks). Michel wilde wel door maar we zijn toch maar terug gegaan. Om de loop te rijden moesten we naar de 634, wij kijken/turen naar beren, we zagen een gele buik marmot. Later zagen we een grouse(van famous grouse whisky)een soort lopende vogel. We dachten dat we nog te vroeg waren voor beren, dus reden langzaam over de slingerende weg door het dichte bos, de weg duurde en duurde, we zaten flink hoog dus steeds kouder, het werd steeds donkerder, ik zag ons al stranden hier hoog op de berg in het bos. We zagen nog een das lopen, kregen een stijve nek van het turen voor beren. Opeens stond er midden op de weg een aantal koeien, komen we voor beren zien we koeien! We gaven het maar op, zoveel beren hier, wij zien ze niet. Wel stonden er ineens twee herten voor onze koplampen, de weg daalde weer en op een gegeven moment zagen we ook weer wat huizen. Om half 10 waren we weer in het dorp. De Pizzahut was al gesloten, dus we zijn maar naar de Mac gereden, weer een latertje dus vandaag.

Hotsprings

Sound of Silence

Wild Turkeys

No bears but cows